Tijdens een meditatie kreeg ik de uitnodiging om mijn innerlijke kind te koesteren. Tot mijn eigen verrassing voelde ik vooral weerstand. Het voelde alsof ik mezelf daarmee terugbracht naar een positie waarin mij iets is aangedaan, in plaats van naar de plek waarin ík mijn leven draag. Vanuit die ervaring ben ik dieper gaan kijken naar het werken met het innerlijk kind en de vraag of dit ons altijd helpt om volwassen te worden — of soms juist het tegenovergestelde doet. Mijn inzicht heb ik gedeeld met Bibi Schreuder en haar de vraag voorgelegd waarom er vanuit het systemisch gedachtengoed van Bert Hellinger niet met innerlijk kinddelen wordt gewerkt. Ons gesprek is hieronder in de vorm van een blog weergegeven.

fotocredit: Jelly Sikkema

Iedere organisatie is met een doel, een verlangen, een noodzaak opgericht. Soms ook met een belofte. Deze belofte kan ook als zwaarte of last voelen. Wat vraagt dat mogelijk van het systeem om aan te kijken, hier een interventie op te doen? In een verkennende opstelling kwam hier een inzicht in wat ik graag met je wil delen.

fotocredit: vlodomir hryshchenko

Systemisch bekeken is afscheid nemen en een plek vrij maken voor de volgende persoon op die functie cruciaal. Maar hoe doe je dat? Wat betekent het eigenlijk om écht afscheid te nemen van leiders op sleutelposities? En wat doen we dan met alles wat zij hebben bijgedragen?

Soms blijf je hangen bij één vraag uit een gesprek. Zo’n vraag die niet meteen om een antwoord vraagt, maar om onderzoek.

Onlangs spraken we over twee veelvoorkomende systemische patronen in organisaties: parentificatie en triangulatie. En over hoe verschillend mensen soms naar de toekomst kijken. De één krijgt energie van vragen als: “Waar sta je over vijf jaar?” De ander voelt daar juist vervreemding bij en is veel meer gericht op: “Hoe kan ik bijdragen? Hoe is het met de ander?”

Vanuit een systemisch fenomenologisch perspectief is dat geen toeval.
Geparentificeerde leiders bewegen vaak richting verantwoordelijkheid, overzicht en positie. Getrianguleerde medewerkers zijn juist sterk gericht op verbinding, harmonie en dienstbaarheid. Geen van beide is ‘goed’ of ‘fout’ – het zijn bewegingen die iets vertellen over de onderstroom.

Het raakt aan iets wezenlijks in leiderschap:
👉 Stellen we onze ontwikkelvragen vanuit de plek van de ander, of vanuit onze eigen innerlijke ordening?
👉 En durven we te kijken naar wat ons eigen patroon daarin doet?

Misschien begint leiderschap precies daar: bij het herkennen van de beweging onder het gedrag.

Herkenbaar?

Loop jij als ondernemer vaak tegen hetzelfde probleem aan in je bedrijf? En wil je daar wel eens dieper induiken? Leren hoe je dat ook zelf kan doen? Lees dan deze blog!

Meer impact met een MasterTeam!